ترديدی نيست كه عزم راسخ در اجرای مفاد قوانين ملی و پيمان نامه های بين المللی در ارتباط با كودكان در باور به آينده و آينده نگری ريشه دارد، به ديگر سخن، كودكان يعنی فردا.
سيزده كودك، زنده در آتش سوختند. سيزده دانش آموز.

اگر بتوان اين حادثه را حادثه قلمداد نمود، بايد گفت آنچه قربانی شد در واقع بخشی از آينده و به معنای ژرف تر، فردای ما بود.

دهه هشتاد را در ايران دهه ی گذار و بحران های اجتماعی ناميده اند. آنچه در حال حاضر دغدغه ی فعالان اجتماعی و به ويژه فعالان حقوق كودك در ايران است، افزايش شكاف طبقاتی و به دنبال آن فقر و تبعيضی است كه بر كودكان اقشار و طبقات محروم اعمال می شود. آمارها تكان دهنده اند : كاهش شديد سن جرم در ايران ، مسايلی نظير كودك آزاري، كودكان كار و خيابان، شيوع مصرف مواد مخدر و محرك در ميان كودكان و نوجوانان كه همه روزه در رسانه ها به چشم می خورند . تكان دهنده تر از آن، پائين آمدن حساسيت افكارعمومی در برابر اين اخبار است.

آنچه در حادثه پاكدشت رخ داد يا پيشتر در حادثه غرق شدن كودكان در درياچه مصنوعی پارك شهر به وقوع پيوست و همينطور حادثه اخير در مجموع مؤيد يك مطلب است: قربانيان همه كودك بودند، كودكانی از اقشار محروم جامعه .

انجمن حمايت از حقوق كودكان به عنوان يك نهاد مردمی بر اين باور است كه روح قوانين و سياست های كلان كشور بايد به نفع كودكان تغيير يابد. در همين راستا، لازم به يادآوری است كه ماده يك پيمان نامه جهانی حقوق كودك كه از جانب دولت جمهوری اسلامی ايران نيز پذيرفته شده است، كودك را هر فرد زير 18 می داند. از سوی ديگر شايان ذكر است كه ماده 28 همين پيمان نامه بر اجباری بودن، رايگان و در دسترس بودن آموزش تصريح دارد. همچنين، ماده 29 بر كيفيت آموزش به گونه ای كه بتواند انسان هايی با شخصيت شكوفا و مسئول پرورش دهد تاكيد می ورزد.

اما پيش نياز اين شرايط آموزشي، ايجاد حداقل امكانات امن و سالم برای بقای كودكان در فضای ضروری برای آموزش است. با توجه به بودجه ی تخصيص داده شده به آموزش و پرورش كه از ميزان 17 درصد بودجه ی عمومی در سال 76-75 به 10 درصد در سال 82-81 كاهش يافته است، تاملی جدی برنگاه سياستگزاران كشور به كودكان و آينده ضروری به نظر می رسد. بديهی است جبران كاستی های آموزش و پرورش از طريق ايجاد مدارس غير انتفاعی ، به نوبه ی خود، به باز توليد تبعيض طبقاتی بی نصيبی دانش آموزان زيادی از امكانات آموزشی مناسب و در نتيجه به حاشيه رانده شدگی آن ها دامن خواهد زد.

انجمن حمايت از حقوق كودكان ضمن اعلام همدردی با خانواده های داغدار اين فاجعه و كودكانی كه شاهد از دست رفتن دوستان خود بوده اند و همچنين ملت ايران، اميدوار است سياستگزاران و مسئولين جمهوری اسلامی تمامی تلاش خود را در اجرای موثق قوانين موجود و همچنين مفاد كنوانسيون جهانی حقوق كودك به عنوان رهنمودهای بشر دوستانه ی بين المللی به كار گيرد.

انجمن حمايت از حقوق كودكان