فرشید یزدانی
از جمله چالش های سازمان های بین المللی جهت حضور در کشور های مختلف ؛ اعتماد سازی بین آنها و نهادهای ملی به شمار می رود . این اعتماد سازی حاصل نمی شود مگر با کار مستمر این نهاد ها و اثبات مسئولیت پذیری قابل اعتماد آنها و در فرایند فعالیت های مشترک ؛ توجه به الزامات ؛ محدودیت ها و سازو کار ملی کشور میزبان . این چالش ؛ چالشی است که یونیسف علیرغم مدت طولانی حضور در ایران نتوانسته با آن مواجهه درستی داشته باشد . این سازمان هنوز برای اکثرکودکان ایرانی – بخصوص کودکان متعلق به خانواده های پایین دست جامعه – ناشناخته است و یک نمونه آن بهانه نوشتن این یادداشت است .
در خبرها آمده بود که ادامه پروژه حرفه آموزی و نیز سواد آموزی دختران افغان در دو مرکزمنیریه و ناصر خسرو که به صورت پروژه های مشترک بین انجمن حمایت از حقوق کودکان و یونیسف طراحی شده بود ؛ به علت قطع یک طرفه همکاری یونیسف در حاله ای از ابهام فرو رفته است . علیرغم مذاکره و وعده یونیسف مبنی بر تمدید پروژه های در دست اجرا و حتی گسترش آنها ؛ در ظاهر مهمترین دلیل قطع این همکاری توسط یونیسف پایان یافتن سال مالی 2005 میلادی و تخصیص ندادن بودجه در سال 2006 برای این پروژها می باشد که البته توجیهی که به شدت غیرواقعی به نظر می رسد . این گونه قطع همکاری ضمن آنکه نشان از عدم برخورد مسئولانه متولیان این نهاد بین المللی در ایران با حوزه مرتبط است ؛ می تواند تا حدودی نیز ناشی از بی برنامگی آن و عدم توجه به الزامات منطقه ای باشد . چراکه چنانچه این همکاری در قالب برنامه ای تعریف شده بود ؛ بودجه آن نیز به هنگام و تا پایان دوره طرح پیش بینی می شد و الزامات داخلی – یعنی دوره آموزشی در ایران ( از مهر تا خرداد ) – نیز باید در آن لحاظا می شد . این بی برنامگی یونیسف ؛ طبعا گریبان انجمن را نیز خواهد گرفت . چون انجمن با توجه به تعهدی که نسبت به جامعه مخاطب در خود احساس می کند ؛ قطعا به تعطیلی پروژتن نخواهد داد و خود را علیرغم محدودیت امکانات مکلف به اتمام پروژه می داند ؛ چرا که نیمه تمام ماندن آن قطعا ضربه بزرگی به کودکان تحت آموزش می باشد که انجمن به جد از آن پرهیز دارد در غیر این صورت اگر انجمن هم مانند یونیسف به سادگی و در میانه سال تحصیلی از کنار این کودکان دردمند و نیازمند آموزش می گذشت آنوقت پشت درهای بسته مراکز آموزشی مشترک یونیسف و انجمن شاهد استیصال دهها کودک سرگردان بودیم .
به نظر می رسد حداقل درسی که انجمن می تواند از این تجربه بگیرد این است که به نهادهای اینچنینی – با توجه به عملکردشان در ایران – کمتر باید اعتماد کرد که البته این به معنای نفی همکاری با آنان نیست بلکه بیشتر به معنای احتیاط بیشتر در مناسبات است . از طرف دیگر تاکیدی است بر اطمینان و تکیه بیشتر بر امکانات اعضاء و داوطلبان خود که در سخت ترین شرایط و با کمترین امکانات انجمن را یاری کرده و یاووران صبور کودکان این مرز و بوم بوده اند .
از دست اندرکاران یونیسف در ایران نیز این انتظار می رود که جهت پیشگیری از تخریب اعتماد به این نهاد ارزشمند و فعالیت های آن در اقصی نقاط دنیا ؛ از این پس اندیشیده تر و با احساس مسئولیت بیشتری با مسائل کودکان برخورد نمایند .