نتايج يك تحقيق نشان ميدهد اكثر كودكان خياباني در مقطع سني ۱۵تا۱۸ سال قرار دارند و پس از آن مقطع سني ۱۲تا ۱۴سال و سپس مقطع سني ۱۱تا۱۷ سال فراواني بيشتري را به خود اختصاص ميدهند...
بر اساس نتايج اين تحقيق، سن و جنس كودكان عاملي موثر بر حضوركودكان در خيابان ميباشد و خياباني داراي يكسري ويژگيهايي در ابعاد فردي ، خانوادگي و اجتماعي هستند كه به عنوان عوامل خطرزا آنها را در شرايط خياباني شدن قرار داده است.
اين تحقيق توسط "علي حاج يوسفي"،"حسين حاج بابائي" و "الهام شريفي" به منظور بررسي ،مقايسه و تحليل ويژگيهاي فردي،خانوادگي و اجتماعي كودكان خياباني دختر و پسر انجام يافته است.
اين مطالعه مقطعي با روش زمينه يابي و در محدوده پايانههاي استان تهران با هشت نفر مددكار اجتماعي و بر روي ۸۴نفر كودك خياباني انجام يافته است.
بر پايه نتايج اين تحقيق ،بيشترين فراواني كودكان خياباني مربوط به استان تهران و سپس استانهاي خراسان،لرستان،اردبيل،ايلام،خوزستان،قم،مركزي هزمزگان،يزد،آذربايجان شرقي و غربي به عنوان استانهاي دسته دوم مشخص مشخص شدهاند.
در نمونه مورد بررسي ۷/۲درصد كودكان خياباني به فعاليتهاي درآمد زا اشتغال داشتهاند كه دستفروشي با فراواني ۳/۶درصد و تكدي گري با فراواني ۱/۹درصد عمده فعاليت آنها بوده است.
بر اساس اين تحقيق اگر درآمد اقتصادي كودك و خانواده كودك را با هم جمع كنيم باز اين نتيجه به دست ميآيد كه ۱۰۰درصد كودكان خياباني و خانوادههاي آنها زير خط فقر زندگي ميكنند.
نتايج تحقيق نشان ميدهد كه ۳۶درصد كودكان خياباني ،سابقه عضويت در گروههاي مختلف را داشتهاند و اكثر آنها همزمان در چند گروه (فحشا،كيف قاپان و متكديان) عضويت داشتهاند.
اكثريت عضويتها در گروه كودكان مربوط به فحشا با فراواني ۸۸/۱درصد بوده است كه همخوان با ساير كشورهاست.
اكثر كودكان مورد مطالعه ( (۷۱/۱از فرزندان اول تا سوم خانودهها بودهاند و از طرف ديگر ۷۵درصد آنها متعلق به خانوادههاي پنج نفره به بالا بودهاند.
در جوامع در حال گذار بيشترين فشارهاي خانواده پس از والدين متوجه فرزندان اول خانواده است كه پس از والدين مسئوليت نگهداري و رتق و فتق امور خانواده را بر عهده دارند.
بر اساس نتايج اين تحقيق بيشتر كودكان خياباني يعني ۷۰/۴درصد آنها با والدين و ۱۶درصد با والدين ناتني زندگي ميكردهاند.
بر اساس نتايج به دست آمده ۱۹درصد كودكان خياباني به مواد مخدر اعتياد داشتهاند كه ۱۴/۳درصد در خصوص اعتياد به سيگار بوده است.
در ميان اعضاي خانواده كودكان خياباني تقريبا در نيمي از پدران ۴۲/۹ درصد ، ۳/۶درصد مادران، ۲/۴درصد خواهران و در ۱۰/۷درصد برادارن آنها اعتياد ديده شده است.
در اين ميان به ترتيب ،استفاده از سيگار،حشيش و هروئين بيشترين فراواني را داشته است.
در مورد سابقه محكوميت در ميان اعضاي خانواده ۱۳/۱درصد پدران و ۶ درصد برادران اين كودكان سابقه محكوميت داشتهاند.
نتايج اين تحقيق همچنين نشان ميدهد كه ۸۲درصد كودكان مورد بررسي در خانواده مورد آزار و اذيت قرار گرفتهاند كه اكثريت آزارها ۳۳/۱درصد توسط پدر و ۲۸/۶درصد توسط برادر در خانواده اعمال شده است.
به طور كلي بر اساس نتايج اين تحقيق اولين علت حضور كودك در خيابان اختلافات خانوادگي با فراواني ۷۱/۵درصد و پس از آن به ترتيب مشكلات اقتصادي با فراواني ۱۶/۷درصد در رتبه دوم و اغفال كودك با فراواني ۱۳/۱ درصد ميباشد.
نتايج اين تحقيق در شماره جديد فصلنامه علمي و پژوهشي "مددكاري اجتماعي " به چاپ رسيده است.
