گزارش صفحه کودک روزنامه ایران از خانه کودک شوش
خوشحالم كه ارتفاع ساختمان ها هيچ ربطى به ارتفاع آرزوها ندارد.
از خيابان انقلاب كه پايين تر مى روى شهر كوتاه تر و كوتاه تر مى شود. ساختمان هاى ميدان شوش هم كوتاهند. يعنى كه آسمان ارتفاعش را با بلنداى برج ها به رخ نمى كشد. يعنى، اين جا، مردم با آسمان رابطه دوستانه ترى دارند. اينجا، آسمان به زمين نزديك تر است.
موضوع بايد اساسى حل شود

رفته بوديم خانه كودك شوش كه بپرسيم چه خبر؟ خيلى از بچه ها نبودند. كلاس ها تعطيل بود. جز يكى ـ دو كلاس. اما مسئول خانه كودك بود.
«مجيد بى خيله» حرف براى گفتن زياد دارد. او مى گويد: «دنبال انجام يك پژوهش جدى در محل هستيم.»
يعنى كه مى خواهند حرف هاى شان را مستند بزنند.
مجيد بى خيله مى گويد: «مى خواهيم ناتوانى ها، محدوديت ها، بيمارى ها و نداشته هاى بچه هاى اين محدوده را منعكس كنيم.» او معتقد است بايد در مورد كودكان خيابانى و كودكان كار، به طور جدى كار شود. اين كه تعدادى از آنان كارى ياد بگيرند يا سر كلاسى بروند چندان فايده اى ندارد. بايد همه بپذيرند كه چنين واقعيتى با همه ابعادش وجود دارد و براى كاستن از اين مشكل و حل آن، راهكار ارائه كنند.
او مى گويد: «جايى نيست كه بچه هاى كار را حمايت كند تا سركار نروند، برخى خانواده ها درآمد مالى كمى دارند و بچه ها مجبورند براى كمك به خانواده شان كار كنند.»
او مى گويد: «بچه اى كه شش ماه توى خيابان ها كار كرده، آن قدر آسيب مى بيند كه حتى اگر كلاس هم برايش بگذارند،تمايلى به استفاده از آن ندارد.»
او مى گويد: «خانه كودك سعى دارد يك الگو درباره حمايت و آموزش اين كودكان ارائه دهد. الگويى كه نتيجه داشته باشد. اين الگو را به سازمان ها و ارگان هايى مانند وزارت آموزش و پرورش و سازمان بهزيستى كه از وظايفشان ارائه خدمات به اين كودكان است، ارائه خواهيم داد.»
او مى گويد: «اصلاً موضوع بحث كار كودك در كشور متولى ندارد. كار كودك هيچ كجا به رسميت شناخته نمى شود. يك بررسى كه در مورد كار كودك انجام شد، نشان داد در ۹۰ كارگاه ، به طور ميانگين، چهار، پنج كودك كار مى كنند. در صورتى كه كار براى كودكان زير ۱۸ سال ممنوع است.»
او معتقد است اگر به اصل موضوع پرداخته نشود، كارهاى كوچك نمى تواند اين وضعيت را تغيير دهد و مى پرسد: «چه كسى بايد بچه هاى بازمانده از تحصيل را شناسايى كند؟ چه كسى بايد فكرى براى وضعيت بهداشت دراين منطقه كند؟ و...»
كمى احساس آرامش
يكى از بچه ها مى گويد: «اين جا ما احساس آرامش مى كنيم.» آنان مشكلاتشان را پشت در مى گذارند و مى آيند داخل خانه اما وقت رفتن، مشكلات نرفته اند. همان جا منتظرند...
جهانى كه در چشم هاى شان پيداست
دم در به بچه هاى كلاس تئاتر برمى خوريم.
«حميد پورآذر» مربى تئاتر مى گويد: «اين بچه ها دنياى عجيبى دارند. آنها ذهن خلاقى دارند. با توجه به امكانات محدود، پيشرفتشان در موقعيت هايى كه فراهم مى شود فوق العاده است. شعر مى گويند، داستان مى نويسند، با هر چيزى كه دوست داشته باشند، به سرعت و خيلى خوب ارتباط مى گيرند. دوست دارند ياد بگيرند.»
فروزان مى خواهد مهندس كامپيوتر شود، سارا مى خواهد يك بازيگر مطرح شود و ... آرزوهاى بزرگ اين جا كم نيستند. براى همين است كه خوشحالم از اين كه ارتفاع ساختمان ها هيچ ربطى به ارتفاع آرزوها ندارد.
... و گاهى چقدر احساس بيگانگى مى كنيم با جهانى كه در چشم هاى اين بچه ها پيداست و معيارهاى اندازه گيرى چقدر بى مصرف مى شوند، وقتى بخواهى عمق نگاه هاى شان را اندازه بگيرى.