مجيد مجدنياه - اعتماد
تلويزيون به عنوان يکي از رسانه هايي که بيشترين مخاطب را دارد چه تاثيري برروي کودکان مي گذارد؟ در امريکا، کودکان تا اتمام مقطع تحصيلي ابتدايي، به طور متوسط 8 هزار تصوير مرگ و مير و 10 هزار صحنه از عمليات خشونت بار را از طريق تلويزيون مشاهده مي کنند.
شبکه هاي محلي به منظور بالا بردن ميزان مخاطبان خود مايلند در لابه لاي اخبار، به طور مرتب حوادث و وقايع اعم از قتل و کشتار و خونريزي را پوشش دهند.
خشونت معمولاً از تعرض فيزيکي ناشي مي شود و تعرض نيز معمولاً به عنوان يک رفتار توأم با درگيري به نيت آسيب رساندن به شخص ديگر تعريف مي شود.
اکنون تلويزيون به وسيله يي براي نشان دادن چهره زندگي امريکا بدل شده است و کودکان امريکايي بيش از آنچه که به درس و مشق خود بپردازند، اوقات خود را به تماشاي برنامه هاي تلويزيون اختصاص مي دهند.

در سال 1989 کودکان بيشترين زمان را به غير از خوابيدن، با تماشاي برنامه هاي تلويزيون سپري مي کردند. در همين سال نيلسون طي گزارشي که از تلويزيون نيز پخش شد، اعلام کرد که کودکان بين دو تا پنج سال حدوداً 27 ساعت، 6 تا 11 سال بيش از 23 ساعت و نوجوانان 12 تا 17 سال حدوداً 22 ساعت از اوقات خود را در هر هفته صرف تماشاي تلويزيون مي کنند.

بسياري معتقدند که رابطه مستقيمي بين پخش صحنه هاي خشونت بار از تلويزيون و افزايش رفتارهاي خشونت آميز بين کودکان و نوجوانان وجود دارد و اگر چنين روندي ادامه يابد، آمار فجايع و جنايات به 6 برابر شرايط کنوني افزايش پيدا خواهد کرد.

در سال 1992 تحقيقي روي برنامه هاي تلويزيوني انجام شد و مشخص شد که در هر ساعت 32 عمل خشونت آميز از شبکه هاي امريکا پخش مي شود. خونريزي هاي شبانه، تجاوز و تصادف هاي منجر به فوت سه محور برنامه هاي خشن تلويزيون ها در دهه گذشته بوده است.

خشونت تنها در صفحه نمايش تلويزيون هاست که درد ندارد. گاهي ديدن خشونت ها، شوخي و خنده و يا نوعي سرگرمي و تفريح به نظر مي رسد که اين خود موضوع دردناکي است.

يک قرباني تيرخورده زماني که به بخش مراقبت هاي ويژه بيمارستان منتقل مي شد، به اصرار مي گفت که چيزي نيست و حالش خوب است. پزشک معالج وي که متعجب شده بود، ابتدا تصور مي کرد که وي فردي ديوانه است اما بعداً متوجه شد که بيمار جوان خود را قهرمان يکي از فيلم هاي اکشن تصور مي کند که از تلويزيون تماشا کرده است. در اين فيلم قهرمان افسانه يي زماني که چند تير به بدن وي اصابت کرده است، به سرعت مي دود و سوار خودروي در حال حرکت که با سرعت 85 مايل در ساعت عبور مي کند، مي شود و پس از درگيري با راننده و پرت کردن وي به بيرون از خودرو، در حالي که اتومبيل را به سرعت مي راند، 200 نفر را به گلوله مي بندد.

حالت دوم خشونت هاي تلويزيوني، صرف نظر از اخبار مربوط به حوادث، فيلم ها و... موضوع فيلم هاي کارتوني است که بسيار مورد علاقه کودکان است.

يکي از اين فيلم ها Mutant Ninja Turtles است. اين کارتون چيزي مابين واقعيت و افسانه است. بسياري از کودکان فکر مي کنند که اعمال خشونت برروي کودکان ديگر، بد نيست، چرا که در همين کارتون لاک پشت ها نيز همين کار را مي کنند و مثلاً سربه سر هم مي گذارند.

کارتون هاي کودکانه در مقايسه با فيلم ها و برنامه هاي خشن تلويزيوني، 24 عمل خشونت بار در هر ساعت ارائه مي کنند. محققان مي گويند خشونت در بين کودکان نيز در زمان پخش کارتون هاي باگزباني و تام و جري، که در هر يک از آنها 55 مورد خشونت ديده مي شود، به طور قابل توجهي افزايش مي يابد.

درست همانطور که کودکان از والدين يا خواهر و برادر بزرگشان ياد مي گيرند، از قهرمانان اصلي فيلم هاي کارتوني تلويزيون نيز مي آموزند. عده يي از اين گونه کودکان دعوا کردن را در زندگي واقعي خود نيز نوعي تفريح مي پندارند. اين گروه معمولاً دوستانشان را تشويق مي کنند تا ستيزه خو باشند و روحيه جنگي داشته باشند.

زماني که قهرمانان فيلم ها در تلويزيون از طريق اعمال خشونت مشکلاتشان را حل و فصل مي کنند، کودکان تصور مي کنند اين بهترين راه براي حل مشکل خودشان است. به همين دليل است که والدين بايد در حل مشکلات فرزندانشان مداخله کنند.

والدين غالباً نگران فرزندانشان هستند و گاهي سعي مي کنند آنها را تحت نظر بگيرند و دريابند که وي با چه کساني معاشرت مي کند. همتايان، مربيان، دوستان و اقوام و آشنايان وي چه کساني هستند يا چه کتابي هايي را مي خوانند، اما از «يار غريبي» که در اتاق نشيمن قرار دارد و بيشترين تاثير را روي کودک مي گذارد، غافل هستند. تلويزيون به طور مداوم پيام مي فرستد و ترکيبي از پيام هاي محبت آميز، نصيحت، خشونت، وحشت، هشدار و... را انتشار مي دهد. والدين بايد ميزان در معرض رسانه قرار گرفتن فرزندانشان را کنترل کنند، چرا که مشخص شده است کودکاني که بيش از حد از رسانه يي مانند تلويزيون استفاده مي کنند، غيرمسوول بار مي آيند و ساير مهارت هاي خود را از دست مي دهند. تلويزيون ميزان توجه آنان را کاهش مي دهد و زندگي غيرواقعي را جايگزين واقعيت هاي زندگي خصوصي آنها مي کند که در نهايت به گسيختگي ذهن آنان منجر مي شود