گزارش سفر با دوچرخه از تهران به یزد
اشاره: دوتن از اعضای فعال انجمن حمایت از حقوق کودکان ،یاشار نضمی انصاری و سعید مهبادی در یک حرکت ورزشی جالب ، به معرفی انجمن و ترویج پیمان نامه جهانی حقوق کودک پرداختند . این دو نفر مسیر تهران تا یزد را رکاب زدند و در طی مسیر از استانها و شهرهای مختلف عبور کردند .

این حرکت یک پیام خیلی قابل توجهی علاوه بر ترویج پیمان نامه جهانی حقوق کودک دارد . و آن اینکه ورزشکاران رشته های دیگر نیز می توانند شکلی مردمی تر به ورزش مورد علاقه خود بدهند مثلا بازی دو تیم فوتبال محبوب چه زیباتر می شود اگر اعضای این دو تیم در یک بازی – فقط یک بازی – بجای تبلیغ تجاری بر روز ی پیراهن خود ، مفاد پیمان نامه جهانی حقوق کودک را تبلیغ کنند .گزارش زیر برداشت یاشار نظمی انصاری را از این سفر نشان می دهد :

جاده کاشان - اردستان
با توجه به اینکه انجمن حمایت از حقوق کودکان با وجود سابقه زیاد فعالیت خود، آنچنان که باید در ایران شناخته شده
نمی¬باشد. از همین روی اینجانب یاشار نظمی انصاری به همراه دوست خوبم سعید مهبادی، با توجه به علاقه شخصی خود به سایکلتوریسم ( سفر با دوچرخه)، تصمیم گرفتیم تا با هدف معرفی انجمن و پیمان¬نامه جهانی حقوق کودک، به انجام سفر در ایران بپردازیم.
طرح اصلی مربوط به یک سفر طولانی سه ماهه در تابستان امسال، به دور ایران می¬باشد. سفری که در آن سعی می¬شود تا ضمن عبور از بیشتر استانهای کشور طی برنامه¬های از پیش طراحی شده به اهداف اصلی طرح نزدیک شویم.
به همین منظور وشناسایی پتانسیلها و موانع موجود بر سر راه انجام چنین سفری، به انجام یک سفر 9 روزه با دوچرخه از تهران به یزد پرداختیم. این سفر از تاریخ 24 اسفندماه سال 1385 آغاز و در تاریخ 3 فروردین ماه سال 1386 به پایان رسید. در این سفر با عبور از استانهای قم، اصفهان و یزد و توقف در شهرهای قم، کاشان، اردستان، نائین، اردکان و یزد به معرفی انجمن حمایت از حقوق کودکان و پیمان¬نامه جهانی حقوق کودک پرداختیم. مسافت رکاب زده شده در حدود 700 کیلومتر بود و برای برگشت به تهران ما از اتوبوس استفاده کردیم.

برای انجام تبلیغات لازم برای معرفی انجمن پرچمهایی بر روی دوچرخه¬ها نصب شده بود. همچنین تعدادی بروشور معرفی انجمن و پیمان¬نامه جهانی حقوق کودک – به دو صورت اصلی و به زبان کودکان- را که همراه خود برده بودیم، در خیابانها، ستادهای اسکان نوروزی و اماکن تاریخی در میان مردم توزیع کردیم. همچنین به پیشنهاد آقای سعید سعیدی، از دوستان سایکلتوریست مشهدی ما، در باغچه محوطه سازمان تفریحی- رفاهی شهرداری کاشان - که دو روز در آنجا اقامت داشتیم- با هماهنگی با مسئولین این سازمان، درخت خیزرانی به نام انجمن حمایت از حقوق کودکان در نظر گرفته شد و قرار شد پلاکی با عنوان انجمن در زیر آن نصب شود.
نتایجی را که با انجام این سفر به آن رسیدیم، در زیر آورده شده است:

• از آنجا که فرهنگ سایکلتوریسم در ایران جا نیافتاده است، سفر یک فرد با دوچرخه در بسیاری از نقاط عجیب و متعلق به بیگانه می¬باشد. تصور اینکه یک هموطن به انجام چنین سفری پرداخته، برای بسیاری از مردم دور از ذهن هست. همین مسئله ایجاد ارتباط نزدیک با آنها را مشکل می¬کند. ولی از سویی دیگر همین عجیب بودن مسئله توجه افراد را به خود جلب می¬کند و زمینه پیام¬رسانی فراهم می¬شود.
• اولین و گاهی تنها چیزی که توجه مردم عادی را به خود جلب می¬کرد دوچرخه¬سوار بودن ما بود. مردمی که ما با آنها برخورد داشتیم، هیچگوئنه شناختی از NGO ها به معنی واقعی آن نداشتند و در ایده¬آل¬ترین حالت انجمن را به عنوان یک مؤسسه خیریه تلقی می¬کردند و به راحتی از کنار مسئله عبور می¬کردند.
• بیشتر شهرهای مسیر ما از بافت سنتی تشکیل شده بودند. لذا بسیاری از مسائلی که ما مطرح می¬کردیم، از جمله مفاد پیمان¬نامه و معضل کودک کار، برای آنها نا¬مأنوس بود.

یاشار نظمی انصاری
با توجه به اینکه به علت تعطیلی مدارس در تابستان حجم سفرهای نوروزی و بدنبال آن شمار مسافران نوروزی افزایش می¬یابد، فرصت بسیار خوبی به وجود می¬یابد تا با حضور مؤثر در میان مردم به ترویج اهداف انجمن بپردازیم. همچنین با توجه به نتایج این سفر – که در بالا ذکر شد - لازم است با انجام برنامه¬های جانبی برای معرفی بهینه¬تر انجمن و مفاد پیمان¬نامه جهانی حقوق کودک، ضمن ارتباط نزدیک¬تر با مردم به اهداف اصلی این طرح نیز نزدیک شویم. لازم به ذکر است که این برنامه¬ها مستقل از دوچرخه¬سواری بوده و به عنوان مکمل آن و در کنار آن اجرا می¬شود.